Çok ilginç geliyor aslında, gerçektende öyle çünkü. Senin daha ismimden haberin yokken sen benim hayatımda kocaman bi yer kaplıyorsun hiçbirşey yapmadan. Sen hiçbirşey yapmıyorsun ama ben çok şey yapıyorum. Sana hayatımda kocaman bir yer açıyorum. Aslında sana değil, kafamda yarattığım sana açıyorum. Benim kafamda yarattığım başka bir sen varsın aslında bütün özelliklerinle, bana karşı gelen herşeyinle kabul ettiğim sen ve aslında bütün yanlışlarımla kabul ettiğin ben. Bir anda çok fazla şey hissedip kafamı bulandırdıktan sonra yavaşça azalışını izliyorum bütün bu evrelere tanık oluyorum. Önce seni görmemek bir yere sığınıp yavaşça ağlatıyorsa beni şimdi daha rahatım. Senin bana asla adım atmayacağını kendime anlattıktan sonra, mide krampları, karışık rüyalar, ve biraz sızıdan sonra hepsi geçmeye başlıyor ben rahatlamaya.. Aslında büyül değişiklikler yok şimdi yine ben uyanınca ilk sen geliyorsun aklımda, yolda yürürken, zaten her şarkıda, gece yatarkende hep sen varsın. Ama değişiyor işte birşeyler uyuşukluk kazanıyorum belki bir yerden sonra daha fazla acı veremiyorsun, ağlatmıyorsun. Artık yüzümü asmaya bile yetmiyor seni görmemek. Ben hala hep seni görmek istiyorum, ha orası ayrı. Ama farklar var işte. Farklı. Senin gibi.