-bütün bunların suçlusu benmişim gibi konuşuyorsun. dedi annem telefonu suratıma kapatmadan önce.

çok mu sinirliydim? gerçekten ona bağrıyor muydum bilmiyorum. bildiğim birşey varsa suçlusunu aradığım bir çok konu var. beni mutlu etmeyen, mutlu olmama izin vermeyen konuların suçluları.
öncelerde hep iyi olmasını, iyi olmayı umduğum konuların bazılarında düşüşler yaşadığımı belki yanına varmaya yakınından bile geçemediğimi görüyorum. tutunucak bi yer bulamadığımda da karşımdakine saldırıyorum. kusura bakma anne üzüntülü olduğum konuların muhattapları yok karşımda kimse yok o veya bu nedenden işte bu yüzden belki de haklısın olanların bütün suçlusu senmişsin gibi sana haykırmışımdır, olanlara şikayet edip sinirden sesimi titretirken belki senin düzeltmeni dilemişimdir içimden, ben düzeltemediğim için.

ama bazı şeyler olmayınca olmuyo dimi? zorlamamak lazım..