Dünyanın en güzel arkadaşlıkları bile bir gün geliyor, bitiyor...Nedenini asla bilemediğin bir şekilde arandaki ilişki bir anda ters tepiyor .. Şimdi geriye sadece gülümseyen fotoğraflar kalıyor o resimler ki çekilirken sanki hiç bir derdin tasan yokmuşçasına objektife gülerek bakan ve aradan zaman geçipde artık hiç birşeyin eskisi gibi olmadığı bir zaman sadece sana üzüntü veren fotoğraflar.. Oturup düşünsen, kafayı yersin, sokağa çıkıp bağıramazsın ancak içine atarsın üzüntünü ailen gibi olan, zamanında kardeşin dediklerin sana sırt çevirdiğinde nedenini bilmedğim bir şekilde artık arkadaşların olmadıklarında gözyaşlarını ancak göstermeden içine akıtabilirsin.. Üzülürsün, zor kazanılan bir ilişikidir arkadaşlık kazanılır ve bir ömür kaybedilmez sanır sonra yanılır, kendine kızarsın.. Yapayanlız kalır gibi hisseder sonra yoluna kalanlarla devam edersen, eğer güçlüysen hiç bir şey olmamış gibi onların seni kaybettiğine üzülürsün. Ben üzülmemeye çalıştıkça, onların üzülmesi gerek dedikçe benim de acıyo canım umarım ki çabuk toparlanırım ve sadece uzak durmalarını umarım yakınıma..